Werelderfgoedfoto's

Het Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair werd rond 775 gesticht, waarschijnlijk in opdracht van Karel de Grote, als dank voor zijn veilige doortocht door de Alpen. Het klooster is een van de weinige overgebleven bouwwerken uit de Karolingische periode. Het benedictijner klooster staat bekend om de grootste reeks figuratieve muurschilderingen in Zwitserland: karolingische fresco's, geschilderd omstreeks het jaar 800, en romaanse fresco's en stucwerk uit de 12de eeuw. Deze indrukwekkende fresco's en muurschilderingen sieren de gehele karolingische St. Johanneskerk. Nergens ter wereld zijn fresco's uit de 8ste eeuw in deze omvang bewaard gebleven. Ondanks de latere verbouwingen zijn de St. Johanneskerk en de Heilige Kruiskapel grotendeels behouden in de karolingische stijl. De versterkte Plantatoren werd gebouwd rond 960 als bescherming tegen de barbaren, die het Rijk van de Ottoonse Keizers bedreigden. De ongeveer 25 meter hoge Plantatoren wordt beschouwd als de oudste versterkte woontoren in de Alpen. In 2015 woonden er nog twaalf nonnen in het klooster van St. Johannes in Müstair. Müstair is het meest oostelijk gelegen dorp in Zwitserland. Het dorpje staat sinds 1923 bekend onder de Reto-Romaanse naam Müstair in plaats van de Duitse naam Münster. Het klooster ligt in de Val Müstair; deze indrukwekkende vallei is samen met het aangrenzende Zwitserse Nationale Park (Parc Naziunal Svizzer) het eerste Biosfeerreservaat van UNESCO in het alpine hooggebergte. De Val Müstair is vanuit Zwitserland alleen toegankelijk via de 2149 meter hoge Ofenpas. Het Benedictijner klooster van St. Johannes in Müstair werd in 1983 ingeschreven op de Werelderfgoedlijst van UNESCO als: Benedictine Convent of St. John at Müstair.

www.werelderfgoedfotos.nl   © Copyright   World Heritage Photos

➔

➔

1. 

   Het Benedictijnenklooster van St. Johannes in het afgelegen Zwitserse dorpje Müstair is een van de weinige overgebleven bouwwerken uit de Karolingische periode. Het klooster werd rond 775 gesticht, waarschijnlijk in opdracht van keizer Karel de Grote, als dank voor zijn veilige doortocht over de Alpen in de richting van Italië. Het Benedictijnenklooster staat bekend om de grootste reeks figuratieve muurschilderingen uit ongeveer 800 en de romaanse fresco's en stucwerk uit de 12de eeuw.

2. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: De Heilige Kruiskapel staat op het kerkhof van het klooster. De kapel werd eveneens gebouwd in de Karolingische tijd. Het klooster van St. Johannes en de Heilige Kruiskapel in Müstair zijn twee van de weinige nog bestaande gebouwen uit de Karolingische periode (800–870). Het fundament van de Heilige Kruiskapel is aangelegd in de vorm van een klaverblad. In deze kapel bevinden zich twee kleinere kapelletjes boven elkaar.

3. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: Het hoogaltaar in de kloosterkerk. Het fresco achter het hoogaltaar toont een scène van de onthoofding van de profeet Johannes de Doper. Oorspronkelijk was de kloosterkerk exclusief voor de bewoners van het convent gereserveerd, maar tijdens de protestantse Reformatie in de 16de eeuw werd het eveneens een parochiekerk. De kloosterkerk van St. Johannes in Müstair is gewijd aan Johannes de Doper; deze belangrijke bijbelse profeet wordt ook wel de Voorloper of Prodromos genoemd.

4. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: Het wapenschild van keizer Karel de Grote werd geschilderd op het kerkgewelf; zijn standbeeld staat tussen de centrale en zuidelijke apsis van de kerk. Aan het eind van de 15de- en het begin van de 16de eeuw werden gotische details aan de kerk toegevoegd. Opmerkelijk zijn de imposante gotische gewelven. Eveneens werden in de zuidelijke muur grotere ramen aangebracht; hierdoor werden meerdere muurschilderingen en fresco's vernietigd.

5. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: Een fresco van de Christus Pantocrator in de centrale apsis van de kloosterkerk van Johannes de Doper in Müstair. De apsis is gedecoreerd met karolingische fresco's van Christus, omringd door de twaalf apostelen en een engelenkoor. De Christus Pantocrator verwijst naar een specifieke afbeelding van Christus. Het Benedictijner klooster van St. Johannes in Müstair kreeg in 1983 de status Werelderfgoed van UNESCO.

6. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: De fresco's op de muren van de zuidelijke apsis van de kerk. De indrukwekkende fresco's in de kloosterkerk dateren voor het grootste deel uit de vroege 9de eeuw. De meeste fresco's verbeelden scènes uit het leven van Christus. Op de westelijke muur is een prachtige fresco van het Laatste Oordeel te zien. Tijdens latere eeuwen werden de fresco's bedekt met dikke lagen witkalk. Ze werden herontdekt in de 20ste eeuw. De kloosterkerk is ondanks latere verbouwingen grotendeels behouden in de karolingische stijl. 

7. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: Een sculptuur in haut-reliëf toont de doop van Christus door de profeet Johannes de Doper. Het reliëf werd op de noordelijke muur van de kloosterkerk aangebracht, toen ook de andere gotische veranderingen werden aangebracht. De doop van Christus wordt beschouwd als het belangrijkste moment in het leven van Johannes de Doper, zelfs belangrijker dan zijn onthoofding. De kloosterkerk van St. Johannes is gewijd aan Johannes de Doper; de profeet staat ook bekend als Johannes de Voorloper.

8. 

   Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair: De zonnewijzer op de zuidelijke muur van de Plantatoren. Deze ongeveer 25 meter hoge toren werd gebouwd rond het jaar 960 en ingericht als woonruimte. De toren wordt beschouwd als de oudste versterkte woontoren in de Alpen. De Plantatoren is vernoemd naar de abdis Angelina von Planta: ze liet het interieur herbouwen na een verwoestende brand in 1499. Sinds 2003 herbergt de Plantatoren het kloostermuseum. Het klooster van St. Johannes wordt sinds de 12de eeuw bewoond door benedictijner nonnen.

9. 

   De Plantatoren rijst hoog uit boven het Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair. Het klooster ligt in de Val Müstair, de meest geïsoleerde vallei in heel Zwitserland. De Val Müstair is samen met het aangrenzende indrukwekkende Zwitserse Nationale Park (Parc Naziunal Svizzer), het eerste Biosfeerreservaat van UNESCO in het alpine hooggebergte. De Val Müstair is vanuit de rest van Zwitserland alleen toegankelijk via de Ofenpas.

10. 

    De Ofenpas, ook Fuornpas genoemd, is een hoge bergpas in de Zwitserse Alpen. De pas vormt de verbinding tussen het Engadin en de Val Müstair. Het Benedictijnenklooster van St. Johannes in Müstair ligt in de Val Müstair, de meest geïsoleerde vallei in Zwitserland. De vallei is vanuit het Zwitserse Engadin alleen toegankelijk via de 2149 meter hoge Ofenpas. Een groot deel van de Ofenpas loopt door het Zwitserse Nationale Park, het eerste Biosfeerreservaat van UNESCO in de Alpen. De weg over de Ofenpas staat bekend om zijn schitterende uitzichten.